Bob Dylan - Nettie Moore .mp3
	Found at bee mp3 search engine

Mijn "5 minutes of fame" Top 2000 a gogo op YOU TUBE

Yonder Comes Sin

Look at your feet, see where they've been to
Look at your hands, see what they've been into
Can't you take it on the chin?

I Believe In You, 1979 - Satuday Night Live

I Believe In You

Foto's concert 26 november 2010

Bob Dylan / The Woodstock Years

Elliott Landy

Periode 20 februari 2010 - 21 maart 2010 Locatie V!P‘s International Art Galleries Spiegelgracht 8 1017 JR Amsterdam Contactinformatie telefoon: 020-7737656 fax: niet beschikbaar e-mail: info@vipsart.nl website: www.vipsart.nl

Het is een van die foto’s die op het collectieve netvlies staan gebrand: Bob Dylan die, gitaar in de linkerhand, minzaam glimlachend zijn hoed voor de toeschouwer licht. De foto sierde de hoes van de elpee Nashville Skyline uit 1969 en werd gemaakt in Woodstock, waar Dylan en ook de fotograaf in die periode woonde. Elliott Landy, heette hij. Omdat zijn achternaam een anagram leek (Dylan/Landy), verschenen er al weldra artikelen die zijn bestaan in twijfel trokken: was het de zoveelste mystificatie rond Dylan?

Elliott Landy (1942) bestond echter wel degelijk. In 1967 was hij begonnen met het fotograferen van betogingen tegen de oorlog in Vietnam en rockconcerten in New York City, in opdracht van diverse undergroundtijdschriften. Het was een tijd waarin de maatschappij volop aan het veranderen was. Waarden kantelden, de tegencultuur kwam op. Landy had een duidelijk beeld van zijn plaats daarin en van zijn werk als fotograaf: ‘Ik wilde geld verdienen, prachtige foto’s maken, naar muziek luisteren en de wereld helpen.’

Landy zou blijvende roem vergaren met zijn popfoto’s, maar richtte zich aanvankelijk vooral op het fotograferen van de vredesbeweging. Bij betogingen zag hij veel politiegeweld, al dan niet uitgelokt. ‘Op een keer was er een demonstratie tegen de Zuid-Afrikaanse diamantmijnen, op Fifth Avenue bij het Rockefeller Center. De politie begon een groep betogers met gummiknuppels in elkaar te slaan. Iedereen rende weg, maar de politie haalde een hinkende jongeman in en werkte hem zonder reden tegen de grond. Ik maakte een foto. Iemand riep dat Bobby Kennedy recht beneden ons op de ijsbaan was. Ik rende naar beneden en vertelde hem dat de politie boven op straat mensen aftuigde, in de naïeve overtuiging dat hij onmiddellijk mee zou komen om er een einde aan te maken. Het verraste me dat hij op zijn hoede was en er duidelijk niets voor voelde om er persoonlijk betrokken bij te raken. Hij stuurde een assistent om poolshoogte te nemen, maar tegen die tijd was het incident al voorbij.’
De foto werd geweigerd door het grote persbureau Associated Press: niets voor ons. Die onwilligheid om de waarheid bekend te maken, was voor Landy even schokkend als het politiegeweld op zich. De mensen die de media beheersten, hadden kennelijk een hekel aan hippies en betogers. Het nieuws zoals de Amerikanen dat kregen voorgeschoteld, was gefilteerd en gemanipuleerd.

Muziek was een bindende factor voor de jongeren die zich probeerden te ontworstelen aan de greep van het establishment. Elliott Landy: ‘Rockconcerten waren overgangsriten: mensen kwamen bij elkaar om naar de bands te luisteren en high te worden van de muziek, het dansen en de drugs.’ Het verschil tussen toehoorders en muzikanten was gering. Muziek was vooral een gemeenschappelijke ervaring, overal heersten de geest van ware solidariteit en het verlangen om de wereld te veranderen. ‘Om een kortstondige, vreugdevolle ervaring vast te leggen met anderen te delen - dat was de reden waarom ik aanvankelijk begont te fotograferen, en het is ook de reden waarom ik nu nog altijd fotografeer.’

Hij had geluk, geeft hij toe. Hij fotografeerde artiesten zoals Janis Joplin en Jim Morrison aan het begin van hun loopbaan, toen nog niemand wist welke postume vlucht hun carrières zouden nemen, als iconen van de twintigste eeuw. Elliott Landy: ‘Ik interesseerde me niet voor de persoonlijkheid van de muzikanten wanneer ik fotografeerde. Als ik een concert in beeld bracht, ging het me alleen om de muziek en hoe de muzikanten eruitzagen terwijl ze speelden. Hield ik niet van de muziek, dan kon ik geen foto’s maken.’ In het begin had hij nog maar weinig concurrentie, zegt hij: ‘Foto’s van rockmuziek waren commercieel niet erg interessant.’

In 1967 fotografeerde Landy het eerste concert van Bob Dylan sinds een lange afwezigheid ten gevolge van een motorongeluk. De zanger begeleid door een groep onbekende muzikanten, van wie de meeste uit Canada afkomstig waren en die later naam zouden maken als The Band. Hoewel fotograferen verboden was, wist Landy een camera naar binnen te smokkelen en foto’s te maken, totdat Albert Grossmann - manager van zowel Dylan als Janis Joplin - hem in de gaten kreeg en liet verwijderen. De belichte fotorol was inmiddels veilig opgeboren in het handtasje van Landy’s vriendin, de enige opnamen van een legendarisch optreden.
Ondanks die rel is het later diezelfde Albert Grossmann die Landry een opdracht geeft die tot zijn definitieve doorbraak zal leiden: de fotografie voor de hoes van Music from Big Pink, de debuut-elpee van The Band. Landy maakt kennis met Woodstock, waar de groep zich heeft teruggetrokken en waar ook Dylan woont. De foto’s die Landy met de groep maakt en later ook met Dylan, ademen dezelfde sfeer als de songs op de platen die ze in die periode opnemen: landelijk, intiem, wars van glamour en met de nadruk op de authenticiteit van de muziek. Tegelijk ontspannen en ernstig. Landy laat zich inspireren door foto’s uit het Oude Westen, portretten van mensen voor wie de komst van de fotograaf (of de gang naar zijn studio) een Gebeurtenis was. Geheel tegen de hippe tijdgeest in tooit de band zich met hoeden, wandelstokken en te krappe tweedehands kostuums. Landy maakte foto’s voor de eerste twee elpees van de band en 24 jaar later ook voor Jericho, een nieuw album dat drie voormalige leden onder de oude bandnaam uitbrachten.

In dezelfde periode, eind jaren zestig, maakte hij ook zijn beroemde foto van Bob Dylan: ‘Elke bespreking van de plaat had het over zijn glimlach op de hoes. Niemand schreef iets over de foto zelf. Voor mij is dat kenmerkend voor een ‘goede’ foto. Het medium zelf moet onzichtbaar zijn. Het moet niet zo zijn dat je denkt: Wat een geweldige foto is dat, het moet juist je aandacht richten op wat de foto afbeeldt: ‘Kijk naar dat kind, kijk naar die bloem, kijk naar die persoon, wat geweldig.’

Landy kwam geregeld bij Dylan over de vloer en omgekeerd, er was meer dan eens sprake van een gezamenlijk project met foto’s en tekeningen, maar het leidde tot Landy’s teleurstelling niet tot een concreet resultaat. Uiteindelijk verhuisden ze allebei in de herfst van 1970 naar Manhattan, maar het jaar daarop vertrok Dylan naar Mexico om een film op te nemen en reisde Landy naar Europa, waar hij zeven jaar zou blijven.

‘In 1978, toen ik uit Europa terugkeerd, ging ik naar een concert van hem maar werd niet tot hem toegelaten. Toevallig stond ik na afloop samen met hem in de lift achter het toneel, want hij was op weg naar een feestje. Hij zei hallo, maar nodigde me niet uit om mee te gaan toen hij de lift verliet. Sindsdien heb ik hem nog af en toe gesproken, maar ons contact werd nooit meer zoals vroeger.’

Liedteksten 1962-1973 en Liedteksten 1974-2001. Bob Dylan. 39,90 euro.

Volgens dichter Andy Fierens, wie dat dan ook mag zijn:

'Ik hoor Bob Dylan niet graag zingen. Zijn stem klinkt verschrikkelijk nasaal. Maar de laatste jaren werd hij genoemd als een van de kanshebbers op de Nobelprijs voor de literatuur, dus mijn nieuwsgierigheid naar zijn liedteksten was geprikkeld. Deze twee boeken bundelen zowel de Engelse teksten als de Nederlandse vertalingen. Bij die vertalingen heb ik soms mijn bedenkingen: “everybody must get stoned, wordt in het Nederlands “zeg: alle mensen krijgen een kick., Dat kon beter, maar daar kan Bob Dylan niets aan doen.'

BRON

Misschien hoort Andy Fierens hem liever praten?

Christmas Island

Bob Dylan - Must Be Santa

Sounds like Dylan is having a good laugh with this song. LOL

Joan Baez in Brugge op 17 oktober 2009

An evening with Joan Baez

Op zaterdag 17 oktober treedt Joan Baez op in de Brugse Stadsschouwburg, de ideale gelegenheid om deze singer-songwriter eens in de kijker te zetten.
In de muziekafdeling loopt er momenteel een tentoonstelling rond het oudere werk van Joan Baez, met onder andere platenhoezen en artikels.  Ook de werken uit onze collectie liggen er tentoongesteld.

Joan Baez is een Amerikaanse folkzangeres en liedjesschrijfster die vooral bekend is geworden door haar protestsongs.  Een bekende song is ‘With God On Our Side’, dat ze samen met Bob Dylan opnam op het album ‘The Times They Are Changin’.

50 jaar geleden maakte zij haar debuut op het Newport Folk Festival.  Haar eerste album was “Joan Baez”,opgenomen in 1960 in de ballroom van het Manhattan Towers Hotel in New York.  Ondertussen heeft ze meer dan 30 studio- en live albums uitgebracht.

Joan Baez heeft in haar lange carrière een groot aantal onderscheidingen gehad, waaronder een groot aantal gouden platen, singles en de Grammy Lifetime Achievement Award in 2007.

Joan Baez geldt nog altijd als een van de prominentste leden van de protestgeneratie.  Zo komt ze op voor burgerrechten, tegen de doodstraf en in recente jaren ook tegen de oorlog in Irak.  Vorig jaar was ze in Londen om de verjaardag van Nelson Mandela een muzikaal tintje te geven.

An evening with Joan Baez
17 oktober 2009
Stadsschouwburg – Brugge
Meer informatie vind je hier: www.cultuurcentrumbrugge.be

Who owns my garbage?

September 25, 2009

Dear Cecil:

Some years ago I read about a slightly loony "garbologist" who liked to go through people's trash, including that of one person in particular — Mr. Robert Zimmerman of Woodstock, New York, aka Bob Dylan, rebel poet of a generation, blah blah blah. One day when said garbologist was busy in the trash cans in front of Dylan's Woodstock home, the songwriter supposedly spotted him, came tearing out of the house with the first blunt object that came to hand — a bicycle pump — and whacked the researcher upside the head with it.

If this story is true, it increases my already considerable respect for Bob Dylan. But it also brings up a question: What’s the ownership status of trash? When I put it out in front of my house for pickup, is it still my property and is someone rifling through it guilty of trespassing and theft? Or is it abandoned and, as such, fair game for any passing "researcher"? Does it belong to the outfit that hauls it away? If I accidentally discarded a sack of hundred-dollar bills, would the trash company be required to give them back?

— Alex Skovan, Clinton Corners, New York

Cecil replies:

We'll get to the legalities in a moment, Alex.

First, however, we need to review the fact situation, as the lawyers say.

The part about the garbologist, A.J. Weberman, going through Dylan's trash is true, although as far as I can tell the scene of his garbage-picking exploits wasn't Woodstock but Greenwich Village, where Dylan lived on and off in the 60s and 70s. The two men have definitely had words, and allegedly had worse. In a 2001 Rolling Stone article Weberman says he had made peace with Dylan sometime around 1971 but still craved publicity and so soon returned to Dylan's trash.

Was Dylan understanding? Weberman says no: "Dylan's wife comes out and starts screaming about me going through the garbage. Dylan said if I ever fucked with his wife, he'd beat the shit out of me. A couple of days later, I'm on Elizabeth Street and someone jumps me, starts punching me. I turn around and it's like — Dylan. I'm thinking, 'Can you believe this? I'm getting the crap beat out of me by Bob Dylan!'"

I've never been a big Dylan fan, but if this account is accurate I too am obliged to regard him with respect. Still, one feels the need to say: Bob. This creep is the living definition of pathetic. What worse punishment could you have administered to him than he'd already done to himself?

Now to the case law. Does Dylan have a right to complain about Weberman's intrusions? Straight Dope staff attorney Gfactor says it depends. If your trash is still on your property, nobody but the trash collector can come in and paw through it. However, most jurisdictions consider possessions abandoned once you set them out at the curb, in the alley, etc. Some specifics:

• The U.S. Supreme Court has ruled police don't need a warrant to search trash left at the curb (in legal terms, "outside the curtilage" — i.e., outside your private domain, sometimes but not always denoted by the property line). Police officer Gina Hoesly of Portland, Oregon, learned this firsthand when fellow officers searched her garbage, found drug residue and a pipe, and busted her. Hoesly’s lawyers argued her rights were broader under the Oregon constitution, and the state's court of appeals agreed. Unfortunately for other Oregonians who throw out pipes and drug residue, the cops merely changed tactics and began enlisting the help of the garbage companies, and state courts have now held police can search trash once it's picked up.
• Given the rising value of recyclables, many jurisdictions are passing antiscavenging laws making your trash city property once you dump it at the curb, at which point no one but a city employee can legally remove it.
• In a related matter — I tell you, this is a subject with wide ramifications — the city of Rancho Mirage, California, sought to stop local businesses from selling their recyclables to a commercial firm and instead required them to turn the stuff over to the city's chosen recycler. Basically the court ruled waste, by definition, is worthless. Since the businesses were selling it, it wasn't worthless; therefore, they were within their rights to do so. Justice triumphs again.

Can you retrieve something you threw out by accident? Generally, yes — legally you can't abandon something by mistake. Gfactor found a story about a vial of radium accidentally discarded by a hospital; it was recovered after authorities allowed 500 pigs to graze the dump, then ran each animal by an improvised Geiger counter. Granted, this tale has zero juridical relevance, but it gives us an idea to help out Bob D. Salting your garbage with radium is problematic, but how about feeding it to 500 pigs? Weberman might still go through the result, but my feeling is, whether he does or not, either way you win.

— Cecil Adams

BRON 

This Old Man...

Onvergetelijk!

Bad news, bad news....

Ik kreeg deze week bericht van Google AdSense dat men niet tot uitbetaling van het opgespaarde bedrag overgaat omdat men "fraude" vermoedt.
Daar ga je dan met je goede bedoelingen.

Ik heb eerlijk gezegd wat de bedoeling van dit hele project was maar heb daarover nog geen antwoord ontvangen.
Intussen zijn dus alle Google ads op dit blog als sneeuw voor de zon verdwenen. :-)

Heel jammer voor voedselbank.nl

Bob's Scottish Mansion + Cold Irons Bound Clip

Nobelprijs voor Bob Dylan?

Al jaren gaan er stemmen op om Bob Dylan de Nobelprijs voor de Literatuur toe te kennen, maar dit jaar lijkt de kans groter dat het er ook echt van gaat komen.
De Deense literatuurprofessor Anne-Marie Mai van Odense University heeft zich openlijk uitgesproken voor Dylan omdat hij als dichter de lyriek vernieuwd heeft.

Ieder jaar krijgt de jury die beslist over de Nobelprijzen zo'n 300 namen voorgedragen. Literatuur- en linguïstiekprofessoren, vroegere winnaars, leden van de Zweedse Academie en vertegenwoordigers van auteursverenigingen kunnen kandidaten aandragen. Al jaren wordt de naam van Bob Dylan gefluisterd als mogelijke kanshebber.

Naar goede gewoonte brengt niemand de naam naar buiten van de kandidaat die ze aanbevolen hebben. Professor Anne-Marie Mai doorbreekt die ongeschreven wet omdat het vorige hoofd van de Academie over de Amerikaanse literatuur had gezegd dat die "onwetend en afwezig is in de internationale debatten".

Anne-Marie Mai acht de tijd nu rijp om openlijk te pleiten voor Bob Dylan. Hij heeft, zo schrijft ze in de Deense krant Politiken, met zijn hoogstaande dichtwerken al meer dan veertig jaar "de experimentele romantische en modernistische tradities van de wereldliteratuur verder gevoerd en met populaire uitdrukkingsvormen versmolten."

De schoonheid, onrust en kracht van zijn teksten plaatsen Dylan op gelijke hoogte met schrijvers als Alexander Poesjkin, Charles Baudelaire, Walt Whitman, Johann Wolfgang Goethe en John Keats.

De Nobelprijs voor de Literatuur wordt op een donderdag in oktober uitgereikt. Als Bob Dylan de Nobelprijs krijgt is het voor het eerst dat een schrijver van liedteksten de prijs in de wacht sleept.

BRON

Ik ben eindelijk bijgekomen van het lachen om Christmas In The Heart

Tjonge jonge, ik dacht dat ik erin zou blijven.
Na het beluisteren van de geluidsfragmenten van het binnenkort te verschijnen Kerstalbum van Bob Dylan heb ik me toch een potje moeten lachen. Het was jaren geleden dat ik zo hard en zo tot tranen toe heb moeten lachen. Bedankt Bob!

Meneer Dylan is een echte Jokerman of zoals Rick Danko ooit in een interview zei: "Bob is my favorite comedian".

Positief is wel dat we ons deze keer niet uit de naad hoeven te piekeren en filosoferen over wat hij nu weer zingt. Deze teksten zijn bekend.

"Why didn't you just leave me if you didn't want to stay..."